DDT
Fani: 6423 / Nadchodzące występy: 1
Najpopularniejszy utwór
Najpopularniejszy utwór
Что такое осень
Koncerty w pobliżu
Harmonogram trasy
Podobni artyści w trasie
O artyście DDT
Dysydenccy rockmani Jurij Szewczuk i zespół DDT, prawdopodobnie najsłynniejszy rosyjski zespół w historii, przetrwali coś, co wielu uznałoby za całe życie. Jako swego rodzaju radziecki Springsteen, Szewczuk doświadczył względnej wolności glasnosti i pierestrojki. Walczy też z obecnym cofaniem się Rosji ku represjom, będąc otwarcie krytycznym wobec prezydenta Władimira Putina. Szewczuk, former nauczyciel plastyki, jest jedynym pozostałym oryginalnym członkiem DDT, zespołu założonego w mieście Ufa w 1980 roku. Zespół zyskał pierwsze uznanie zarówno wśród fanów, jak i władz dzięki utworowi „Ne Strelyai!” (Nie strzelaj!), cienko zawoalowanemu potępieniu okupacji Afganistanu przez ZSRR. Gdy KGB zaczęło się nimi interesować, zespół jeździł autostopem od miasta do miasta, dając tajne koncerty w tajnym obiegu mieszkań, schronów przeciwlotniczych i sal lekcyjnych. Ich muzyka była zakazana, co tylko zwiększyło ich popularność. DDT stało się gwiazdami undergroundu, tolerowanymi, lecz wciąż inwigilowanymi, z politycznie naładowanymi tekstami i prymitywnym, pierwotnym stylem scenicznym. Sytuacja w Rosji wciąż się zmieniała. Popularność DDT osiągnęła szczyt w 1992 roku wraz z wydaniem przyjaznego radiu albumu „Aktrisa Vesna” (Aktorka Wiosna). W 1994 roku DDT zostało uznane Zespołem Roku i zagrało dla ponad 120 000 fanów na bezpłatnym koncercie w Petersburgu. Krytycy porównywali DDT do Rolling Stones, a Szewczuka do rosyjskiego Boba Dylana, ze względu na jego nieustannie ewoluujący styl i chrapliwy głos. Szewczuk często przerywa koncerty DDT recytacją poezji, a publiczność śpiewa razem z jego humorystycznymi tekstami o rosyjskim życiu oraz potępieniami niesprawiedliwości i korupcji. Muzyka DDT radykalnie zmieniała się przez lata, pozostając wierną misji dysydenckiej. Zakorzeniona w zachodnim rocku, DDT czerpie też z rosyjskiej muzyki ludowej, klasycznej i sakralnej. Album zespołu z 2005 roku „Propavshy Bez Vesti” (Zaginiony bez wieści) łączy miażdżący hard rock, eteryczne, dudniące techno i hałaśliwą rosyjską muzykę ludową w coś na kształt progresywno-rockowego gulaszu. Szewczuk, który nie przepada za komercyjnym rockiem, unika koncertów komercyjnych na rzecz imprez charytatywnych na rzecz organizacji społecznych. „Rock to wolność” – powiedział kiedyś. – „Wolność wewnętrzna”.